Mijn mama's verhaal

 

 

“ Daar sta ik dan, huilend voor de couveuse, waar mijn kleine meisje machteloos ligt te slapen, vermoeid van al die onderzoeken en bang voor wat er komen gaat. Ik kon haar niets uitleggen, haar niets vertellen, het enige wat ik kon doen was laten voelen hoe veel ik van haar hield. De angst en de pijn, op dat moment, is niet te omschrijven…..en als ik terug kijk hoe alles begon dan rollen de tranen weer over mijn gezicht, van verdriet en van vreugde..”

22 juli 2003, onze liefde heeft gezorgd voor een nieuw leven in mijn buik, we krijgen een kleine. Mijn uitgerekende datum is zou zijn rond 7 mei 2003, rond moederdag.

Al snel hadden we het onze ouders verteld, ze waren allen verrast, maar wel erg blij met het goede nieuws, ze werden opa en oma.

De eerste weken had ik veel moeite met eten en was vaak erg moe, de normale zwangerschapskwaaltjes zou je zeggen. Ondanks alles gingen er gelukkig twee rustige maanden voorbij. Ik ging elke dag naar mijn werk toe en had veel plezier in alle dingen die ik deed. Het gevoel dat er een kleine mensje groeide in mijn buik was echt fantastisch, mijn geluk kon niet meer stuk. Van mijn collega’s kregen we al snel wat kleine cadeautjes en bloemen, dat maakte het mama en papa gevoel nog intenser.

 9 september op mijn werk kreeg ik behoorlijke krampen in mijn buik. Ik ging naar het toilet om, voor mijn gevoel, een grote behoefte te doen, maar tot mijn schrik kwam er een hoopje bloed uit. Ik schrok, was bang voor een miskraam. Vanaf kantoor heb ik de huisarts gebeld en kon gelijk langs komen. Gelukkig was mijn vriend er op tijd bij. De dokter wist niet goed wat hij moest zeggen, het leek op een miskraam. Hij stuurde ons met spoed naar de gynaecologe in het ziekenhuis. In het Clara ziekenhuis werd er een echo gemaakt, de foetus was nog duidelijk te zien, maar ze kon niet zeggen of het nog levensvatbaar was, we moesten dus een week wachten en dan terug komen om te kijken of het gegroeid was.

16 september moesten we terug komen bij de gynaecologe, de echo zag er goed uit, onze kleine was iets gegroeid. Er viel echt een hele zware last van onze schouders, wat was dat schrikken zeg…Over drie weken moesten we weer terug komen voor een controle. Na drie weken, op 7 oktober, konden we dan eindelijk het hartje horen van onze baby. Op de echo waren de handjes en voetjes erg goed zichtbaar. Onze dag kon niet meer stuk, wat is dat mooi om je kindje te zien en te horen in je buik.

De weken vlogen voorbij, we waren erg gelukkig en al veel op pad voor de babykamer. Om een keuze te maken tussen zoveel kamers is voor de meeste erg moeilijk. Voor mij was het op zich makkelijk, ik wist precies wat ik wilde. De kleuren zouden babyblauw en babygeel worden en de meubels neutraal wit.

Het leek mij zo ontzettend leuk om zelf het kamertje te ontwerpen, witte, verven, gordijnen maken, enz.. Eén van de belangrijkste dingen vond ik het geboorte kaartje. Als jong meisje droomde ik er al van om ooit zelf een geboorte kaartje te kunnen ontwerpen voor mijn kindje.

Jammer genoeg, ging ik me steeds beroerder voelen. Ik was soms echt helemaal gesloopt. Mijn hele lichaam jeukte en had veel hoofdpijn. Wat het gewicht betreft was ik niet echt veel bijgekomen, maar was wel wat opgezwollen. Bij de controles van de verloskundige was mijn bloeddruk meestal te hoog. Hun advies was veel rusten en dan gaan die zwangerschapskwaaltjes wel weer over. Ik was en ben erg eigenwijs dus echt veel rusten kwam er niet van. Ik dacht me eigen lichaam wel te kennen.

Aangezien mijn klachten steeds erger werden en mijn bloeddruk omhoog bleef gaan stuurde de verloskundige ons door naar de gynaecologe in het Clara ziekenhuis. Daar werd net als bij de verloskundige geconstateerd dat ik een te hoge bloeddruk had, voornamelijk mijn onderdruk was te hoog, zo rond de 96. Omdat ik tegen een zwangerschapsvergiftiging aan zat moest ik onder controle blijven bij de gynaecologe.

Als het te erg zou worden, zou ik opgenomen worden en mijn zwangerschap uitzitten in het ziekenhuis, dus nog zo’n 6 maanden. Ik was erg teleurgesteld en hoopte echt dat alles goed zou blijven gaan. Want ik wilde zelf het kamertje opknappen en allemaal spulletjes kopen en genieten van mijn zwangerschap samen met mijn mannetje. Wat kon zo’n mooi gevoel ineens zo ontzettend hard omslaan, naar angst en verdriet. Ik stond vaak onder controle en moest veel rusten. Omdat het werken te zwaar werd, ben ik gestopt.

Mijn klachten waren wisselend, de ene dag voelde ik me kiplekker en de andere dag was ik zo beroerd dat ik het soms gewoon niet zag zitten, had dan erg veel pijn en voelde heel mijn lichaam opzwellen. Langzaam werd ik steeds dikker en had al een echt buikje. Zo rond 8 januari begon ik de kleine te voelen en al snel kon mijn vriend dat ook. Heel apart, je eigen kindje die je zachtjes trapt, het was tenslotte nog maar erg zacht. 22 januari hebben we een pretecho laten maken in Gouda. De kleine was in het begin erg rustig maar al gauw liet ze zich wat beter zien, jaja je leest het goed ze, we krijgen een meid. Alles zag er goed uit, twee voetjes, twee armpjes, twee oortjes, vingers, teentjes, enz…we waren erg trots. Toen we in de auto zaten op weg naar huis wilde we het liefst iedereen bellen, maar we besloten om het geslacht voor ons te houden, ons geheimpje, onze kleine meid die in mijn buik groeit.

24 januari zijn we op de dag naar Friesland gegaan, we hebben daar heerlijk gewandeld met mijn vader en zijn vrouw. S`middags moesten we terug rijden, omdat mijn schoonmoeder jarig was en we zouden daar mee-eten. Om zes uur zaten we aan tafel. Na het eten heb ik nog even wat voor mijn schoonvader achter de computer gedaan. Al snel kreeg ik een beetje buik krampen, zal wel zo naar de toilet moeten zoals meestal na het eten dacht ik. Maar de krampen werden al snel erger en ik voelde me misselijk worden. Ik ging naar de toilet en liep helemaal leeg. Normaal luchtte dat altijd wel op, maar toen ik wilde gaan staan leek het wel alsof er iemand een mes in mijn buik stak, zoveel pijn had ik nog nooit gevoeld.

Ik kreeg het erg benauwd en liep naar de keuken om wat paracetamol in te nemen. In de keuken kon ik al haast niet meer staan en zei tegen mijn schoonmoeder ``ik ga even op bed liggen, ik voel me erg beroerd``. De pijn werd steeds erger, kon haast geen lucht krijgen en mijn bovenbuik deed ongelofelijk veel pijn, voor mijn gevoel zwol mijn hele lichaam op. Mijn vriend en mijn schoonmoeder kwamen kijken, ik zo eigenwijs als ik ben zei nog stug ``het gaat wel, beetje kramp``, maar dat hield ik niet lang vol…..ons meisje dacht ik….mijn vriend probeerde de verloskundige te bellen maar dat lukte niet, dus zijn we maar naar het Zuider ziekenhuis gereden. Daar aangekomen moesten we eerst even plaats nemen in de wachtruimte. De minuten leken op dat moment wel uren, ik dacht alleen maar aan mijn kleine meid in mijn buik. Na 5 minuten kwam de zuster ons halen, mijn bloeddruk werd gelijk gecontroleerd en er werd bloed afgenomen. Daarna gingen ze een echo maken, zo op het eerst gezicht ging het met de kleine allemaal goed…maar die pijn, oh ik werd er echt gek van, maar het kon me opdat moment allemaal niet zoveel meer schelen, het enige wat telde was mijn meisje. Al snel waren de uitslagen er en bleek dat ik een hele zware zwangerschapsvergiftiging had. Mijn bloeddruk was 121/187 en er waren bloedplaatjes op mijn lever aangetroffen. Ik kreeg een infuus ingebracht en moest blijven.

Ik was bang en kon alleen maar troost zoeken bij mijn vriend die er gelukkig voor me was. De pijn werd er niet echt minder op en de bloeddruk wilde niet zakken. Na lang wachten kwam de zuster ons vertellen dat het niet goed met mij ging en dat dit consequenties had voor de kleine. Ik moest met spoed naar het Sophia Kinderziekenhuis, dit is een academisch ziekenhuis,  waar ze meer afwisten van deze ziekte. De ambulance kwam al snel. Ik was bang, wat gebeurde er allemaal.. Mijn vriend was ook erg geschrokken en mocht gelukkig al die tijd bij me blijven.

In het Sophia aangekomen werd ik gelijk naar boven gereden. Ik keek druk om me heen, waar is mijn vriend, ik kan niet zonder hem, ik heb hem nodig , zei ik in tranen. Al gauw was hij weer bij me en werden we samen in de verloskamer gezet. Intussen had mijn vriend mijn moeder gebeld, zij zou wat er ook gebeurde even langs komen in het ziekenhuis. Al snel kwam de gynaecologe bij me kijken. Eerst werd er weer een echo gemaakt om te kijken hoe het met onze kleine ging, dat zag er gelukkig goed uit. Door middel van het infuus in mijn hand werden er wat medicijnen toegediend en aan mijn andere arm werd er weer bloed afgenomen voor controle. Ik lag continu aan een apparaat om mijn bloeddruk te controleren. De zuster ging toen nog een hartfilmpje maken om te kijken hoe het met mij ging…..ik besefte niet meer wat er allemaal aan de hand was, was ik nou echt zo ziek. Het was allemaal erg hectisch, zoveel artsen en zoveel onderzoeken, ik werd er alleen maar onrustiger van.

Gelukkig was mijn moeder even bij me, je eigen moeder kan je op dat moment toch wel altijd even wat rust geven, ze kent me tenslotte het beste. Ze kon niet al te lang blijven, maar het was een goed gevoel voor beiden dat ze even geweest was. Ondertussen was het half drie, mijn vriend en ik waren allebei moe en nieuwsgierig naar wat er nou allemaal aan de hand was met me. Gelukkig duurde het toen niet lang meer.. De gynaecologe vertelde ons dat ik het HELLP SYNDROOM had. Dit hield in dat ik een verhoogde afbraak van mijn rode bloedcellen had, een gestoorde leverfunctie en bloedplaatjes waardoor de bloedstolling werd ontregeld. Ik moest er rekening mee moest houden dat ik geen 40 weken zwangerschap zou volmaken. Belangrijk was dat we door de eerste 30 weken heen zouden komen. 27 weken was de minimale zwangerschapsduur die de baby moest hebben in mijn buik, korter dan dat zou het allemaal erg moeilijk worden, omdat de longetjes dan nog niet rijp genoeg zijn. De artsen waarschuwde ons, wat er ook ging gebeuren deze weken, ik ging voor en niet onze baby. We gingen een moeilijke en pijnlijke tijd tegemoet.

Mijn vriend moest uiteindelijk ook een keertje naar huis om te slapen, hij had een hoop te voorduren gehad en bleef met een hoop onzekerheid zitten. Zijn vrouw en zijn dochter liepen beiden een groot risico..na samen even te hebben geknuffeld is hij naar huis gegaan.

Daar lag ik dan, alleen, bang, onzeker en totaal vermoeid, vermoeid van de pijn en de emoties. Ik had geen idee wat me allemaal te wachten stond, alleen de gedachte dat ik niets meer kon doen thuis, maakte me al erg verdrietig.

Die zelfde nacht 24 januari ben ik nog naar de High Care Afdeling gebracht. Mijn bloeddruk werd continu in de gaten gehouden en ik kreeg medicijnen voor de pijn in mijn bovenbuik.

 HELPP SYNDROOM

Bron: http://www.stghellpsyndroom.nl 

De naam HELLP syndroom is afgeleid van de Engelstalige afkorting:
Hemolyse (bloedafbraak)
Elevated Liver enzymes (leverfunctiestoornissen)
Low Platelets (afbraak van bloedplaatjes).

Met andere woorden er is sprake van een verhoogde afbraak van de rode bloedcellen, een gestoorde leverfunctie en bloedplaatjes waardoor de bloedstolling wordt ontregeld. De meeste klachten hierbij zijn: hoofdpijn, misselijkheid, wazigheid, hevige buikpijn (lever), vocht vasthouden, jeuk, irritatie van de huid en natuurlijk de hoge bloeddruk. Uiteraard zijn er nog meer klachten die hierbij horen, maar dit zijn de meest voorkomende. 

Deze aandoening wordt dus vastgesteld door bloedonderzoek te doen. Het is een aandoeningen die voor moeder en kind veel problemen oplevert, zoals: hoofdpijn, misselijkheid, pijn boven in de buik, bandgevoel, groeiachterstand en andere complicaties. Bij HELLP syndroom zijn de gevolgen vaak ernstiger dan bij de eerder genoemde ziektes. Zo komt het overlijden van de baby bij HELLP vaker voor dan bij pre-eclampsie en zwangerschap hoge bloeddruk. Bij heel ernstige vormen van het HELLP syndroom kan ook het leven van de moeder bedreigd worden. 

 

Die nacht heb ik niet tot weinig geslapen, er ging van alles door me heen…gaat het goed met de kleine en hoe moet ik die 40 weken vol maken in het ziekenhuis. Eigenlijk had ik totaal geen besef wat er met mezelf aan de hand was. Het enige wat ik heel goed wist, was de pijn en onzekerheid die ik voelde.

De volgende dag stonden ze om half vijf alweer aan mijn bed om bloed af te nemen. Ik voelde me niet veel beter, slechter zelfs.

Naast mij lag een andere vrouw, zij had ook last van het Hellp Syndroom en ze was 27,5 week zwanger. Ze lag al twee weken in het ziekenhuis, net als bij mij was het voor haar ook afwachten.

Rond een uur of negen kwam de arts langs om een aantal dingen te bespreken. Het belangrijkste voor hun was op dat moment dat het met mij goed zou blijven gaan. In tegenstelling tot mijn gedachte, want ik had alles over voor mijn meisje. En het tegenstrijdige hierbij was, dat als ons kindje uit mijn buik zou zijn, ik me stukken beter zou gaan voelen, maar de overlevingskans voor onze kleine meid was dan nihil. We zouden proberen de zwangerschap zo lang mogelijk te rekken, het liefst tot de 30 weken, maar 27 weken was het minimale, dus nog anderhalve week moest ik het sowieso proberen uit te houden voor de kleine. Maar de artsen zeiden nogmaals we gaan voor de moeder op dit moment. Om mij beter onder controle te kunnen houden en sneller te kunnen ingrijpen moesten ze een “lange lijn” inbrengen, in de slagader in mijn arm. Dit is een lijn die door je slagader naar je hart gaat, zodat de toegediende medicijnen direct bij mijn hart uitkomen Ook werd er een korter lijntje ingebracht in mijn pols. Deze diende om bloed af te tappen, zodat ze niet elke keer hoefde te prikken. Ik kreeg ook stickers op mijn borst en buik om mijn bloeddruk en ademhaling te meten. Ik had weinig keus, het was het beste en uiteindelijk zou ik er alleen maar profijt van hebben. Ze hoefde dan niet meer bloed te prikken en bloeddruk te meten, alles ging dan via mijn slagader. Gelukkig zei mijn buurvrouw dat het wel meeviel. Je kon er best veel mee doen. Het inbrengen vond ik geen pretje. Er waren drie artsen aanwezig, allemaal in operatiehemden, dat maakte de boel al een stuk enger. Nadat ze het verdovingsspuitje hadden gegeven was het gelukkig snel gebeurt. Daar lag ik dan vast in bed met alle toeters en bellen. Continu hoorde ik mijn eigen hartslag en zag alle meters op de monitor. Als ik naar de toilet moest, dan kreeg ik een po onder mijn kont en mezelf wassen ging ook vanuit bed.

Mijn vriend was er elke dag, hij kwam vaak rond een uur of tien en ging dan rond 12 uur weer even naar huis zodat ik kon rusten. Om drie uur was hij dan weer terug en bleef dan tot ’s avonds negen uur bij me zitten. Je zou zeggen gezellig toch, voor mij wel ja, maar ik zelf was niet echt gezellig, ik was vaak moe en had weinig energie meer om te praten. Het ging zo elke dag wat slechter met me, ik sliep bijna heel de dag en was niet meer helder met mijn denken. Ik wist nog wel heel goed dat mijn dochtertje alles voor me betekenden en dat ik bang was om haar kwijt de raken. Buiten mijn ouders, mijn broer en mijn schoonouders om mocht er verder geen bezoek komen op de High Care afdeling. Er mochten maar twee mensen tegelijk bij zitten anders zou het allemaal teveel worden voor me. Maar gelukkig zijn ze er wel allemaal voor me geweest, hoe moeilijk het ook was.

Deze week ging het met mijn buurvrouwtje niet zo goed, omdat haar baby te weinig harttonen gaf, gingen ze het halen door middel van een keizersnee, ze was net 28 weken en 1 dag. Mijn vriend en ik keken elkaar verschrikt aan, tja dat staat ons ook te wachten, niet wetende wanneer. Na een goed uurtje kregen we te horen dat alles goed was verlopen en dat de baby het naar omstandigheden goed maakte. Wat moesten we nou zeggen als ze weer terug kwam op de High Care, het is nou niet echt zoals het allemaal hoort te gaan.

Ik kan me van die hele week verder niet echt veel meer herinneren….het was allemaal erg zwaar.

Op vrijdag 30 januari was ik 26 weken zwanger en het ging niet goed, met mij niet, maar ook met de kleine niet. Om ons meisje beter in de gaten te kunnen houden werd ze via mijn buik aan de EEG gelegd. Zo konden ze haar hartslagen meten. Al snel zagen ze dat haar hartslag niet echt stabiel was en dat was niet goed. Maar ze zouden nog niet ingrijpen. Het was allemaal erg spannend en tegenstrijdig, ik wist dat als de kleine uit mijn buik zou zijn, dat ik me dan beter zou gaan voelen, maar dat de overlevingskansen voor haar erg klein waren. 

De volgende dag 1 februari, waren de hartslagen van onze dochter nog steeds onregelmatig en ik ging heel hard achteruit. Mijn lever was erg aangetast en zoals het nu ging zou ik zelf de 40 weken zwangerschap niet overleven. Mijn vriend was zoals altijd weer de hele dag bij me, hij maakte zich erg veel zorgen om ons. Toen mijn vriend s`avonds om negen uur naar huis wilde gaan kwamen de artsen binnen lopen om te zeggen dat ze ons aanraden om onze dochter te halen doormiddel van een keizersnee, omdat het met ons beide erg slecht ging. Het liefst wil je het rekken want je weet dat de kans klein is dat ze het zou overleven met 26 weken en 2 dagen, maar aan de andere kant was het voor mij medisch noodzakelijk om in te grijpen. We waren bang, allebei, bang voor me eigen leven en bang voor de kleine. Ik kon alleen nog maar huilen en bleef maar denken aan ons meisje in mijn buik. Om de vijf minuten vroeg ik de artsen, komt het wel goed met ons meisje, overleeft ze het wel. Ik werd snel naar de OK gebracht om voorbereid te worden op de operatie. Mijn vriend heeft gelukkig onze ouders kunnen bereiken en die waren allemaal op tijd in het ziekenhuis. Hij moest in een kamertje naast de OK zich omkleden en dan wachten tot hij geroepen werd. Ik werd verdoofd doormiddel van een ruggenprik, gelukkig viel dat reuze mee. Ze zeiden dat het voordeel hiervan was dat ik niet zo misselijk zou worden en dat mijn vriend bij de operatie mocht zijn. Al snel verloor ik het gevoel van de onderkant van mijn lichaam en werd ik neergelegd met een operatiedoek voor mijn hoofd. Mijn armen werden vastgebonden zodat ik niet kon bewegen, het leek wel een grote marteling. Gelukkig zag ik mijn vriend al snel en mocht hij mijn ene hand vast houden. Ik bleef maar volhouden dat ik alles nog voelde, omdat ik bang was, bang voor de pijn, bang om mijn dochter kwijt te raken. Maar voordat ik het doorhad waren ze al begonnen met snijden. Het deed geen pijn, maar door al dat gerommel in mijn maag en de angst die ik had, werd ik erg beroerd, ik spuugde alles helemaal onder, zelfs mijn vriend. Om mij wat rustiger te laten worden gaven ze me lachgas met een kapje op mijn gezicht…, ik dacht dat ik geen lucht meer kon krijgen ik was helemaal in paniek. Kan me vanaf dat moment ook weinig meer herinneren. Het is net een groot zwart gat.

Om 22.12 werd Melissa (onze dochter) geboren, ze woog 680 gram en was net zo groot als een hand. Ze hebben haar gelijk aan de beademing gelegd en in een warme couveuse. Mijn vriend schijnt nog een foto te hebben laten zien aan mij, die de artsen van onze dochter hadden gemaakt toen ze net uit mijn buik kwam. Op de uitslaapkamer kon ik alleen maar denken aan mijn dochter, ging alles goed met haar en verder was alles een zwart gat voor me, alles was weg…ik weet bijna niets meer.  Mijn ouders en schoonouders zijn nog bij me bed geweest zonder dat ik het wist. Ze hebben me zelfs nog bij Melissa gebracht, maar ook dat ben ik kwijt. Het is heel raar, het doet erg veel pijn dat je niet eens je kind gezien hebt na de geboorte..pas na de eerste dag kan ik me weer bewust dingen herinneren.

 

Wordt vervolgd in het boek, zie de mama's boek, echt de moeite waard...vooral als u alles is uit mama's oogpunt wilt beleven.